که گیرد دست لرزانی؟

 

نمـی دادم  به  دســـت کس ، دل خــود را به آســانی

 

چه  با مـن  کرد چشـمانش  که جانم  سوخت پنهـانی

 

ربود  آن تــاب چشـمانـش  قــرار و خــواب  و آرامـم

 

دل  و چشمــم به دور از اوشـد سـت  ابری  و بـارانی

 

نمی کــردم  گــمان  هرگــز، بگردد از ســرم ، عـقــلی

 

که  روزی سـروری می کــرد "بـیـش از حـد انسانی"

 

نه  قــدر عشــــق  می دانــد غلام  عقــل  و انــدیــشه،

 

نه آن  جمعی  که مسـتور اســت در اصـــل  پریــشانی

 

شود وصـلی  اگر حاصـل چه خواهــد شــد نمـی دانــم

  

همیـــن  اندازه می دانـــــــم  که جان را می برد جانی

 

گشـــودی یــک جهان ، آغــوشِ پر مهرومحـبــــت را

 

کجاست آن حلقه ای"محنت" که گیرد  دست لرزانی؟

 

 

 

تقديم به روح بزرگ زنده ياد مسعود بختياري در آستانه ي سه سال زيسستن بدون او :

 

 

نَدونُم كي با كَوُون بختُمِ دِر داد؟

 

                              كي سِتينِ  دلُمِ  ز  تَي  مُ   فِر داد؟

 

مَرچه كِرد بي اي دلِ سُهدِ  بِرِشتُم

 

                            

                             كه چي نُو اي روزگاربختِسِ لر داد!

فراق

تا وعده ي  ما چند  سحر مانده بيا!

عمريست نگاه من،به در مانده بيا!

 

با ثانيـه ها چكانده سر اشك فراق

آنگونه كه فرش كوچه ترمانده بيا!

من و بخت

از من آن طبعِ روان بگرفت و رفت

جان زتن خنده کنان بگرفت و رفت

دام بنهاد و در آن بس دانه ریخت

عاقبت دل را در آن بگرفت و رفت

د ر خیا لم آ ر ز و ها پر و ر ا ند

باز از فکرم روان بگرفت و رفت

در وصالش چشم در را هم هنوز

گرچه روی ازمن نهان بگرفت و رفت

تا دلارامی خود ثابت کند

از من او حرز امان بگرفت و رفت

رام کردم بخت سر کش را ولیک

از من و بخت او عنان بگرفت و رفت

دیدمش گفتم رسیدم یافتم

غافل از من رخ نهان بگرفت و رفت

چرا؟

چرا گفـتي تو  از بشكـفتن گل درخـزانم

كه از  چشمم گريزد خواب  شيرين ناگهانم

ندانسـتم  كه شير دل بيـفـتد  با  نگـاهي

و گرنه كي  بدادم دسـت  اهريمـن عنـانم