عمر

 

سی فصل بهار خنده بر  رویم  زد

یک فصل نشد که بر بهاری خندم

                                                    محنت

کیش

 

دل را ز من برد آن صنم با بازی چشمان خویش

دردا  ولی رخ را ز من آسان  گرفت  و  داد کیش

                                                                       

دوست

 

نیستم من نیستم من بی فروغ روی دوست

سایه   کی  ظاهر  شود  تا  بر  نیاید   آفتاب

                                                                  محنت

"توتیا"

 

در شب تاریک هستی رهنمای ما تویی

تکیه گاه این دل درد آشنای ما تویی

گر گرفت این دل ز چخماق جهان این جهان

تو مگر آرام گردانی دوای ما تویی

هجرت واژه ز کام تو به گوش جان ما

نای امید ست و هر دم نینوای ما تویی

صد هزاران عقده واشد از دل پژ مرده ام

نازنین و مهربان مشکل گشای ما تویی

سوسو چشمان"محنت" جان نثارت می کند

راز جا دو ی نگاهی توتیای ما تویی

خاکستر بود

 دیریست

نی ناهنجاریها

واژگون آوایی

در سراپرده ی خاموش سخن

می نوازد یکریز!

وچه سوزناک

در گلو

می شکند بغض بنفش

و دلم می بارد

دانه های اندوه

سرد و خاموش

به خاکستر بود.