وصال بهاری

به به  سوار  می رسد   پیک   نگار  می رسد

لاله پی اش دوان دوان مست وخمار می رسد

باد    شمال   می وزد  مژده  به   ناز  می هد

زخمه   به تار   می زند مه  به   کنار می رسد

ماه   منیر   می دمد    قلب   عشاق   می تپد

باز  درخت  عشق  ما  پر  بر  و  بار  می  رسد

غلغله ای  به  پا   شده  عقل  سبابه می گزد

مه  به  نظر نمی رسد  شعله ی نار می رسد

بخت   سعید   ما   ببین   ساقی   گلعذار   ما

رقص  کنان  سبو  کشان  مثل  بهار  می رسد

فراق

دیوان دیوان قصیده و غزل

آرمیده در

سایه های آرام نگاه تو،

و من

بیقرار بیقرار

تنها دیوان خوان توام

در خلوت شبهای سرد فراق

گناه

خدا  ما  غرق  تکفیر و گناهیم

به شرک آلوده و نامه سیاهیم

چراغ راه ما رخساره ی  تست

بر افروزش که ماگمکرده راهیم

وحدت

بیا  تا باده ی  وحدت بنوشیم

به دفع  تفرقه تا جان بکوشیم

بیا  تا  فارغ  از  ما  و  منی ها

چو قطره جامه ی دریا بپوشیم

فاصله

بین  من  و  تو  فاصله ای  هیچ نبود

بحثی  جدلی  یا  گله ای  هیچ نبود

اوقات خوش و ناخوش مایکسان بود

تا  بود  چو  ما  یکدله ای  هیچ نبود

شمع آرزو

گرد  شمع   آرزو   پروانه   بودم  سالها

بی وفا شمعی که هرگز التفات ما نکرد!

                                            محنت

همزاد

قضای آسمان این بود که غم همزاد ما باشد

گناه   یار  ما   و  آه  جانسوز  رقیبان  نیست

                                                  محنت

دایره ی عشق

تا   واقف   اسرار   رخ   یار    شدم

در   دایره ی  عشق   گرفتار   شدم

تا ریخت به جامم قدحی ساقی جان

مشتاق  بنوشیدم  و  هوشیار شدم

                                        محنت

سیل بلا

دل  را  به تش عشق جلا باید داد

گلخانه ی  عشق  را  صفا باید داد

با توسن عشق چون شهابان فلک

دل  را  به  کف  سیل  بلا  باید داد

                                        محنت

عشق

پوینده ی عشق از ره دشوار نترسد

جوینده ی گنج از گزش مار نترسد

عاشق که قدم در وطن عشق گذارد

از  خیل   ملامتگر  اغیار   نترسد

                                     محنت

مولود

قصاید بلند نگاهت را

بر من بخوان

تا تنها

مولود غزلهام

تو باشی !

                             محنت

 

                     

 

 

علم یا ثروت

گفتند :   که  علم   بهتر    است   از  ثروت

چون این به  کف آوری  تو  آن  در کف تست

رفتند  به   کثرت   پی   صد   علم  و  علوم   

زان  وعده  که  دادند  کسی  سود  نجست!