| تبليغات | X |
|
دل نوشته های آفتابی
|
||
|
مجموعه اشعار |
مي افتم و مي خيزم مي ميرم و مي مانم
پاييز پريشانم من زاده ي آبانم
فانوس حيات دل بشكست به سنگ حرف
طوفان بلا جانا ؛ آواره كند جانم
در سا حل انديشه گم شد صدف چشمم
با ريد بهار دل ؛ تا ديد پريشانم
در جزرومدخاطرصد قوس وقزح رقصيد
آرامي من طي شد درياي خروشانم
بر قامت اشك دل دستي نكشيد انگشت
پاشيد چو فواره ؛ بر سينه ي سوزانم
دردي است ز بي مهري سوسو زدن اختر
خورشيد خبر دارد از هجرت پنهانم
چون نيست كسي محرم محنت نتوان زد دم
مي افتم و مي خيزم مي ميرم و مي مانم
سي رَِسيدِن وِ تُو گُل، دَس بِه قُنُوتُم مُوهَني
كُههِ تارازِ مُوني ، كُوگِ كَلُوتُم مُو هَني
تُو بِخُون سي دِلِ تَنگُم،دو سه بيتي بهِ سُرُو
كه وِ شُوگارِ شَهُم گوش بِه سُرُوتُم مُوهَني
شُوقِ ديدارِ تُو نا ، تَش مِنِه جُونُم ،بِنِيَر
وُرمِنهِ وارگَههِ عِشق ،هيردُ وتَلُوتُم مُو هَني
زِ سُكه بالِ گُدارِ دِلِ مُو ، پا تو رَسي
جُورِ داس ِ مَهِ نُو ، خَل بِه رُكُوتُم مُو هَني
مِنهِ اِييلاقِ دِلُم ، تُو ، تَشِ تُنگي ، بِه بِلاز
چهِ چَويلي؟ كِه چُو نُو،مَست زِبُوتُم مُو هَني
سِرِّ دُنيانِه دِرِوُرد بِه سَرُم ، ديريِه تُو
هَمِه اَنگُست اِكِشِن وُوم ، مَهِ نُوتُم مُو هَني
آلِوونِ بِه مِلي، سَر كُهِه بُرگِت ، دِلِ مُو
نَهل بِيُفتِه بِلَم اي گُل ، كِه بِه بُوتُم مُوهَني
تُو چِه دُوني ؟ كُرُووا مِنِه دِلُم چَندِ گََپِِن
جَلدِه با پا سَرِ تيم نِه ، كِه كَلُوتُم مُو هَني
شعري ازدوستي به دستم رسيد كه گرچه از نظر اوزان عروضي و رعايت قواعد فني داراي اشكالاتي است ولي با توجه به ايماژها و تصاويرزيبا وتشبيهات لطيف آن حيفم آمد با کسب اجازه ازایشان آن را در معرض ديد ساير دوستان ننهم.
شب شكست و مهتاب رنگ باخت بيا
شوکران ظلمت از جام شب ریخت بیا
از سر شب تا به پگاهان دلم خونین بود
خورشید جام نور بدهان شب ریخت بیا
به هرخوشه پروین قصه هزارو یکشب نوشتم
مهتاب از رنج من رنگ باخت چو من بیا
دم آخراست این دم من، گر خواهان جانی
درنگ مکن سوار بر توسن نور ببالینم بیا
آرام نگیرد در تن، این جان من از لرزه ها
فغان میکند دل در سینه از صدای هر گام بیا
نیامدی آندم که ماه و ستاره و من همه بیقرار
کنون که بهار نور چید خوشه پروین بیا
در این صبوری، جان کویر از پی دل برفت
از خاک سیاوش لاله خون رنگ دمید بیا
سیاوش کوهرنگ
|