روزان خوش

 

مي برد رويا مرا، سخت ، بي تاب وجسور

تا   اوان كودكي  ،  لحظه هاي   پر سرور

مي پريديم   آسمان  ،  پا  برهنه  پي توپ

بود از ما، درد وغم ،  سال نوري دور دور

در سفرهاي  خيال ، اسب  ما  ني بود ، ني

مي جهيديم از زمين،باهزاران شوق و شور

وسعت  دنياي  ما  ،  يك   دو   آبادي و بس

در  دل   كوچك   ما  ،  قهقهه  اميد  و  نور

بر  زبان   ما   ،   روان  ،  داستان  حسنك

داشت در دل،عاطفه ، همچو جان ما حضور

شعر مي خوانديم  ما ،  دست در دستان هم

همصدا  با  هم  همه  ،  باز باران ، با غرور

مي غرد سخت و مهيب ، از كنار من ، قطار

يادم   آرد   ريز علي   ،  آن   فدا كار  غيور

در   كلاس  كودكي  ،   يك  نفر  تنها  نگفت،

جز حقيقت  حرفي از ، راستگويي ها به دور

كاش مي شد  دوستان ،  بچه مي مانديم  ما

يا از آن  روزان خوش ، ما نمي كرديم عبور