" بغضِ دلِ ابر "

 

 

سرخ تر از سرخ تويي،زرد تر از زرد منم

 

داغ تر از كوره تويي،يخ زده  و سرد  منم

 

تيرگي  ماه  منم  ،  اصل  خود  ماه   تويي

 

رهروچون باد تويي،در پي ات آن  گرد منم

 

از  رمق  افتاده  منم ،  كشته ي  بيداد  منم

 

من نه همينم  كه منم ،عشق چنين كرد، منم

 

رفته ي از دست  منم ،  ماني و ماننده تويي

 

مرهم  اين  زخم تويي  ،  زخمي  آورد  منم

 

بغض دل  ابر  منم  ،  قطره ي  دريات  منم

 

در تب  و در تاب  منم  ، عاشق شبگرد منم

 

موجم و دريام تويي  ، جسم منم روح تويي

 

فارغ از انديشه تويي ، جان غم  و درد منم

 

عاقل و فرزانه  تويي  ،  محنت  ديوانه منم

 

قصه و افسانه  تويي  ،  شاعر  دلسرد  منم

نگاه مختصر

 

 

بس  مكرر وعده  دادي،كه كني برمن گذر

 

ساده،چشم دل!كه شد بيهوده،فرش رهگذر

 

در فضاي سينه ات، گم گشته ، ياد بي كسم

 

آه ! هرگز، هيچ خاشاكي ، نگردد در به در

 

تا  نرفته  از كمان  زندگي  ،  تك  تير عمر

 

يادي  از  ياري  بكن  ، با  يك نگاه مختصر

 

تا  مجالي  هست ، آزادم  كن از زندان رنج

 

پيش از آنكه خاك گردد ،  استخوانم بي خبر

 

آنچه بعد از توومن،تا هست مي ماند به جا

 

مهرباني ها وخوبي ها ست ، از يادت  مبر!

 

ختم كن محنت به شعردلكش سعدي كه گفت:

 

"آخر اي آرام جان ، در ما نظر كن يك نظر"