تقديم به روح بزرگ زنده ياد مسعود بختياري در آستانه ي سه سال زيسستن بدون او :

 

 

نَدونُم كي با كَوُون بختُمِ دِر داد؟

 

                              كي سِتينِ  دلُمِ  ز  تَي  مُ   فِر داد؟

 

مَرچه كِرد بي اي دلِ سُهدِ  بِرِشتُم

 

                            

                             كه چي نُو اي روزگاربختِسِ لر داد!

فراق

تا وعده ي  ما چند  سحر مانده بيا!

عمريست نگاه من،به در مانده بيا!

 

با ثانيـه ها چكانده سر اشك فراق

آنگونه كه فرش كوچه ترمانده بيا!