امید زندگی

  

                        

می کشــــم با جــان ودل من درد پنـهــانی دوست

 

جــــان به قربـــانِ  مـرام بـــاز  پیـــشـــانی دوست

 

داشت  دل  صبری زبانــزد  ، تا نبــودش یوسفــــی

 

طاقـتم در هم شکســـت اندوه کنعـــــانی  دوست

 

با من  و  دور  از  منـــی  تنهـــــــــا امیـــــد زندگی،

 

از قفـــــس پر کی کشد گنجشـــک زندانـی دوست

 

من پریشــانم  پریشـــــان  مثل گیــســـــــوهای تو

 

رام ســازد دل شبی،گاهـــی غزل خــوانی دوست

 

والــــــه  و  شـیـــــــدا  بگــــردد  گرد تو  پرگــار دل

 

تا تو خورشیدی  همین بس  دوره گردانــــی دوست

 

چشــــــم   بر شور جــوانی  بستــــه بودم  تا برفت

 

کرد  غوغـایی  به  پا منشـــــــور طوفــــانی دوست

 

پیـــــــر  بودم  تا  بهــــــــار  آمد  جـــوانــی بازگشت

 

بهتر از جان چیست "محنت" آن به قـــربـانی دوست

 

 

 

که گیرد دست لرزانی؟

 

نمـی دادم  به  دســـت کس ، دل خــود را به آســانی

 

چه  با مـن  کرد چشـمانش  که جانم  سوخت پنهـانی

 

ربود  آن تــاب چشـمانـش  قــرار و خــواب  و آرامـم

 

دل  و چشمــم به دور از اوشـد سـت  ابری  و بـارانی

 

نمی کــردم  گــمان  هرگــز، بگردد از ســرم ، عـقــلی

 

که  روزی سـروری می کــرد "بـیـش از حـد انسانی"

 

نه  قــدر عشــــق  می دانــد غلام  عقــل  و انــدیــشه،

 

نه آن  جمعی  که مسـتور اســت در اصـــل  پریــشانی

 

شود وصـلی  اگر حاصـل چه خواهــد شــد نمـی دانــم

  

همیـــن  اندازه می دانـــــــم  که جان را می برد جانی

 

گشـــودی یــک جهان ، آغــوشِ پر مهرومحـبــــت را

 

کجاست آن حلقه ای"محنت" که گیرد  دست لرزانی؟

 

 

 

من و بخت

از من آن طبعِ روان بگرفت و رفت

جان زتن خنده کنان بگرفت و رفت

دام بنهاد و در آن بس دانه ریخت

عاقبت دل را در آن بگرفت و رفت

د ر خیا لم آ ر ز و ها پر و ر ا ند

باز از فکرم روان بگرفت و رفت

در وصالش چشم در را هم هنوز

گرچه روی ازمن نهان بگرفت و رفت

تا دلارامی خود ثابت کند

از من او حرز امان بگرفت و رفت

رام کردم بخت سر کش را ولیک

از من و بخت او عنان بگرفت و رفت

دیدمش گفتم رسیدم یافتم

غافل از من رخ نهان بگرفت و رفت

"كس مشكل ما و دل آسان نتوان كرد"

 

كس مشكل ما و دل آسان نتوان كرد

 

با خلق خدا هم گله چندان نتوان كرد

 

بردر نظري ازسر دل جويي كس نيست

 

بيهوده كسي را كه  سليمان نتوان كرد

 

آسان نتوان  يافت كسي خاطر شيرين

 

با اين همه ،  فرهاد پشيمان نتوان كرد

 

صد طعنه  به شادي  زند  امروز  غم  دل

 

لبهاي تو پيداست كه خندان نتوان كرد

 

پرواز از اين مرحله بي عشق  محال است

 

اين  حكمت روشن را ، پنهان  نتوان  كرد

 

 

سر سپرده

 

 

بدون تو  ،  نمرده  ،  مرده ام  بيا

نه دل به تو كه سرسپرده ام  بيا

 

قرار، بي شراب چشم مست تو

به من امان نداد ، مرده ام بيا

 

علاج  كس  نمي كند  بلاي  من

دواي  دل  پيچ   خورده ام   بيا !

 

سراسر   بهار   آن    تو   و  من

چهار فصل  دل  فسرده ام   بيا

 

عصاي قامت  بلند تو كجاست؟

كشيده زخم دل به گرده ام بيا

 

به آسمان  رسيد  ناله ام  دريغ

هنوز  كام   خود   نبرده ام  بيا

 

منال  "محنت " از جفاي  روزگار

برو بگو  كه  جان سپرده ام  بيا

 

پرده ي پندار

 

آشفـته ام آشفـته بغـضي  به گلـو دارم

پر شد دلم  از بـاران مي نالـم  و مي بارم

 

جايي كه عروس عشق در حجله بميرانند

بيـهوده نخنـدانم خونـها  به جگـر دارم

 

در گوش نياويزد  ،  يك حلـقه ي لالايـي

بي خواب و قـرارم من ، اين قـدر نيازارم

 

غم با من و من با غم ،  مي ماند و مي مانم

دست از  سر  و روي او هيهات ! كه بردارم

 

قربـاني راز گل  صد غنـچه ي زيبـا  بود

آسان  نرسد دستـي ،  بر پرده ي پندارم

 

محنت! به غزل گويي،رسوا نكن اين دل را

پرهـيـز  بكن  آرام از گـفتـن  اسـرارم

ساده ام ساده

ساده ام  ساده ، تو   از سادگي ام  سود بجو

 

صاف چون جاده ، تو از سادگي ام  سود بجو

 

كوك  كن  ساز   بد  آهنگ   شرر سازت را

 

گوشم  آماده ، تو   از  سادگي ام   سود بجو

 

آنچه   شرط    هنر   عرض    ارادت    دارم

 

شاد   بي  باده ، تو   از سادگي ام   سود بجو

 

پدرم  جز   هنر  عشق ،  به   من  ياد   نداد

 

اي خدا  داده ! تو  از  سادگي ام   سود  بجو

 

جان  فداي  هنر  عشق  چرا   در  تو  نكرد

 

اثري  ساده ؟ تو  از  سادگي ام    سود  بجو

 

داغ    آزردگي    رنج     به    پيشاني     من

 

از غم   آزاده! تو   از  سادگي ام   سود  بجو

 

نروم   آخر   راهي   كه  در  آن   پايم   رفت

 

"محنت" افتاده ، تو از سادگي ام  سود بجو

 

حالا نرو

عطسـه  آمد  نازنينم  صبر كـن  حالا  نرو

 

حكمت عشق است انگاري  تو بي پروا  نرو

 

روزهاي  با  تو  بودن  صد  دريغا  زود رفت!

 

سايـه ام ، از من  نمي مانـد اثر  بر جا  نرو

 

بي تو بر لب صد غزل آواره خواهد شد، بيا

 

لا اقل آرام  جانـم ، امشـب  و  فـردا   نرو

 

برگ ريزان مي شود طاقت اگر تنـها شوم

 

نـو  بـهـار خـرم  فصـل  خزان  باز آ  نرو

 

با من و مـاه  و  ستاره  رازداري  جز تو  كو؟

 

بغض مي گيرد  گلو ي آسمـان  بي  ما   نرو

 

بوي غربـت  مي دهد جايي كه  پيشـم  يـار نيست

 

آشنا تر از خودم ،" محنت "  بگو  حالا نرو

 

 

عشق

 

 

پرنده  لانه  كرده  روي   شانه ام

 

ببين   مرام   عشق   خالصانه ام

 

اگرچه سر به  نوحه مي دهد دلم

 

 ولی به  گوش  عاشقان  ترانه ام

 

 به   جان  پاك  عشق  مي خورم  قسم

 

كه سينه سينه مي رود فسانه ام

 

چه   سخت  مي رسد  به صبح آن شبي

 

كه  عشق    سر   نمي كشد ،  به خانه ام

 

دلش  خدا   كند   به  عشق  آشنا

 

كسي  كه  مي كشد   كبوترانه ام

 

چه خوش  سرود  محنت  از دوام  عشق

 

غزال      شعرهاي       عاشقانه ام

 

 

 

 

 

 

 

عشق و آزادی

 

    بيا  مجموعه ي  خاطر  ،    پريشانم   پريشانم

 

            چو  سایه  چون  نباشی تو  نمي مانم  نمي مانم

 

     نه  هستم  من  نه نابودم وجود بي وجودم  من

 

     طلوعي  كن  به  دشت  دل  ،  برويانم  برويانم

 

     گمم  در خود غريبم من  چه كس  جويد  مرا جز تو

 

     بيا   اينجا   بكش    دستي   به   دامانم    به  دامانم

 

      غريق  تشنه ي  عشقم   به گوش  كس نخواهد رفت

 

        دو   صد   فرياد   خاموشم    بگردانم   بگردانم   

 

    زمان بي وقفه و سركش  به دنبالش كشد ما را

 

   كجايي عشق   و  آزادي  به  زندانم  به  زندانم

 

    نه امروزم دلي خوش بودازاين آشفتگي محنت

 

    نه  دل  دارم  كه  فردا  كس  بخندانم  بخندانم

 

 

 

" بغضِ دلِ ابر "

 

 

سرخ تر از سرخ تويي،زرد تر از زرد منم

 

داغ تر از كوره تويي،يخ زده  و سرد  منم

 

تيرگي  ماه  منم  ،  اصل  خود  ماه   تويي

 

رهروچون باد تويي،در پي ات آن  گرد منم

 

از  رمق  افتاده  منم ،  كشته ي  بيداد  منم

 

من نه همينم  كه منم ،عشق چنين كرد، منم

 

رفته ي از دست  منم ،  ماني و ماننده تويي

 

مرهم  اين  زخم تويي  ،  زخمي  آورد  منم

 

بغض دل  ابر  منم  ،  قطره ي  دريات  منم

 

در تب  و در تاب  منم  ، عاشق شبگرد منم

 

موجم و دريام تويي  ، جسم منم روح تويي

 

فارغ از انديشه تويي ، جان غم  و درد منم

 

عاقل و فرزانه  تويي  ،  محنت  ديوانه منم

 

قصه و افسانه  تويي  ،  شاعر  دلسرد  منم

نگاه مختصر

 

 

بس  مكرر وعده  دادي،كه كني برمن گذر

 

ساده،چشم دل!كه شد بيهوده،فرش رهگذر

 

در فضاي سينه ات، گم گشته ، ياد بي كسم

 

آه ! هرگز، هيچ خاشاكي ، نگردد در به در

 

تا  نرفته  از كمان  زندگي  ،  تك  تير عمر

 

يادي  از  ياري  بكن  ، با  يك نگاه مختصر

 

تا  مجالي  هست ، آزادم  كن از زندان رنج

 

پيش از آنكه خاك گردد ،  استخوانم بي خبر

 

آنچه بعد از توومن،تا هست مي ماند به جا

 

مهرباني ها وخوبي ها ست ، از يادت  مبر!

 

ختم كن محنت به شعردلكش سعدي كه گفت:

 

"آخر اي آرام جان ، در ما نظر كن يك نظر"

 

 

"گلايه اي دربي مهري يك دوست"

 

بي  حضور  گرم  تو   ،   پژمرده  و  سردم بيا

 

زير  لب  ، از  بس   شمردم   ثانيه  ، مردم بيا

 

بسته  بر  پاي  نگون  بخت   من   بيچاره  روز

 

شب  تمام   قامت  سنگين   خود  ،  مردم   بيا

 

 

سايه سنگين كرده اي گويي مجالم هيچ نيست!

 

در   حصار   نا اميدي   مانده اي   فردم    بيا

 

مهرورزي ، شرط  اول گام پيوند است دوست

 

روي  پنهان   كرده اي  مجنون  شبگردم   بيا

 

 

نيست  در  خاطر  كه  آزردم  تو را هرگز ، بگو

 

اشتباهي  سر  زد  از  من  ؟  قاتل   دردم   بيا

 

از  سر شب  تا  سحر ، اسپند  فكرم  بي قرار،

 

غلت  مي زد  بر  سر  آتش   ،  غلط  كردم بيا

 

 

بر زبان تلخ خود  "محنت"  بزن  زنجير هيس

 

هر دو گوشش كرده  پنبه ، هي  نگو هردم بيا

 

 

 

 

 

عشق

غير ممكن مي شود ممكن ،  به فرمان  توعشق

 

عقلِ  دست آموز  من، رسواي  ايمان  تو عشق

 

پادشاه   عقلِ   سر ،  با  آن  همه  جاه  و جلال

 

دست  بر  سر مي نهد ، آيد  به  فرمان توعشق

 

 

هر چه  تكرارش  ملال آور ، به جز تكرارعشق

 

پس  بمان در دل  بمان ،جانم به قربان توعشق

 

كم  خرد  مي شكند  ،  چيني  احساس   تو   را

 

دور باد آن  چشم  بد ، از حرمت جان  توعشق

 

نيست  آسايش مرا ،  بي رنج  تو درتوي عشق

 

دل  نگردد  شكوه گر ، در  زير  دندان  تو عشق

 

طبع  موزون  به  هنر  ،   بوي   دلاويز  تو  داد

 

نيست محنت بي سبب مست وغزلخوان توعشق

 

 

شب و گریه

اينجا ،هميشه غروب است وآسمان دلگير

با ابر وباد و شب و گريه،بغض ما  درگير

 

اينجا ، غبار گرفته است ،پنجره ي  عشق

بيداد ، بسته   به   بال   پرند گان ، زنجير

 

اينجا  شكستن  دل را، تلنگري كافي است

ساده  اما   نتواني   كني  ،  دلي  تسخير

 

اينجا ، در آب گل آلود  ،  ماه  پيدا  نيست

شايد   نشسته   لبش ، در  قلاب  ماهيگير

 

اينجا   ستاره   اسيراست ، در  دهان  ابر

تا  باز خورشيد  عشق،كي كشد  شمشير؟

 

اينجا، به  آب  ريا  و نجس ، وضو  گيرند

اين منجي  عالم ، تا  به  كي  كند   تاخير؟

 

اينجا غريب ترازعشق،واژه اي،"محنت"

هديه  به دفتر شعرت ، نمي كند ، تقدير

بر نگردد آب رفته از كه مي جويي نشانش؟

مي كشاند   مهر  سرسبز   بهار  آسمانش

 

خس و خار قامت بشكسته ام   در آشيانش

 

ازغريبي گوشه اي  بگزيده ام ، بي آشنايي

 

تا  گرفت او از  سر  من  سايه سار آستانش

 

مي روم تنها،به  نامعلوم مقصد، مثل مجنون

 

تا كه  شايد ،  باز جويم  ، رد  پاي  كاروانش

 

مي دوم  آشفته سر، با  پاي پر از  تاول عشق

 

تا به  دستم  باز  گردد  ،  پيچ و تاب گيسوانش

 

رفت"محنت"، كم تقلا بي ثمركن،نيست عمري

 

بر نگردد  آب  رفته  از كه مي جويي  نشانش؟

 

    

آلاچیق عشق

داده ام تكيه به سنگي ،  زير آلاچيق عشق

مونس من ، دلِ  تنگي ،  زير  آلاچيق عشق

 

ياد  آن  يار گرامي  ،  در هوا پرواز  داشت

لحظه اي كرد او درنگي ،  زيرآلاچيق عشق

 

گوش  با  شيريني  گفتار  او ،  در بحث شد

مثل   شاگرد   زرنگي   ،  زير آلاچيق عشق

 

با  صداي  سوزناك   "افتخاري"  ،  اشكها

برد ازمن ، شوخ وشنگي، زيرآلاچيق عشق

 

درسكوت صبحِ تنها،درد دل،گفتم به خويش

فارغ از هر گونه  رنگي ، زير آلاچيق عشق

 

رفت  آرام  تو " محنت " ،  تا  برآمد  آفتاب

داشتي  صبح   قشنگي  ،  زير  آلاچيق عشق

 

 

روزان خوش

 

مي برد رويا مرا، سخت ، بي تاب وجسور

تا   اوان كودكي  ،  لحظه هاي   پر سرور

مي پريديم   آسمان  ،  پا  برهنه  پي توپ

بود از ما، درد وغم ،  سال نوري دور دور

در سفرهاي  خيال ، اسب  ما  ني بود ، ني

مي جهيديم از زمين،باهزاران شوق و شور

وسعت  دنياي  ما  ،  يك   دو   آبادي و بس

در  دل   كوچك   ما  ،  قهقهه  اميد  و  نور

بر  زبان   ما   ،   روان  ،  داستان  حسنك

داشت در دل،عاطفه ، همچو جان ما حضور

شعر مي خوانديم  ما ،  دست در دستان هم

همصدا  با  هم  همه  ،  باز باران ، با غرور

مي غرد سخت و مهيب ، از كنار من ، قطار

يادم   آرد   ريز علي   ،  آن   فدا كار  غيور

در   كلاس  كودكي  ،   يك  نفر  تنها  نگفت،

جز حقيقت  حرفي از ، راستگويي ها به دور

كاش مي شد  دوستان ،  بچه مي مانديم  ما

يا از آن  روزان خوش ، ما نمي كرديم عبور

 

خوبي پنهان تو

"تقديم به همسر عزيزم كه واژه ها در قدرداني از او كم مي آورند"

 

صد  ترانه  صد غزل  خفته  در آن  چشمان  تو

 

جسم  و روح من  رها ، مشتاق   در  زندان  تو

 

آسمان  را  كه  نهايت  نيست  وسعت ، چشم تو

 

آب  درياها   ،  همه   از   گريه ي   مستان   تو

 

راه  بر  من  باز  كن ، در سرسراي قلب خويش

 

بر  من   و  دل   آشكارا  ،   خوبي    پنهان   تو

 

بسته دل با تو چنان عهدي ، كه مي داني  درست

 

تا  به  تن  جان  هست ،  مي مانم  سر پيمان  تو

 

همنشين   روزهاي  سخت   من ،  اشك   تو  بود

 

تا   نفس افتان  و  خيزان  ، من   بلا   گردان   تو

 

موج   درياي  نگاهي  ،  دل   به   گردابي   سپرد

 

وه! چه شيرينست" محنت "  جان  كند  قربان تو

 

"طوفان عشق"

تقدیم به آنکسی که اتفاقی یافتمش و دوستش دارم.

طوفان عشق من تویی آن خاروخاشاک تو من

معشوق بی همتا تویی افتاده در خاک تو من

برگ برنده دست تو هم کیش و هم مات تو من

گنجم تویی رنجم تویی ویرانه ی خاک تو من

باران هستی بخش تو بر گونه های من روان

تا اوج مهر و مه زنم حلقه بر افلاک تو من

گهواره ی نوزاد دل آغوش گرم مهر تو

بشکسته خواب ازچشم توآن چست وچالاک تو من

خورشید روی تو مگر شام سیاهم سر کند

بی تو به هستی کی رسد آن خار و خاشاک تو من

مهمیز عشق خود بزن براشکم و پهلوی من

اسب کهر بنشسته ام هم نعل و فتراک تو من

آ ذر به جانان می زنی بی مهر و آسان می زنی

هوشی بده هوشی بده مدهو ش تریاک تو من

تير به گِر كِردي زِ ايل ،بُردي سِتينُم

مُو  كِه   بي  تُو   مَنْدِنِ   دارُم  اِبينُم

 

مَرْ  اِبُوْ  سَرْ  نُم ْ بِه  گِلْ  خُوْتِ نَبينُم

 

مَندِنِ   ايما    چِنِ   بي   تُو   نَدونُم

 

دَردِتِ   نِشونْ   بِده    تا   مُو  بچينُم

 

رَهدي و پُشْتِ سَرِتْ  بَهيگ اِوَي مال

 

ميشِكالْ  چَپ  كِرده  ساز ميرام  نَبينُم

 

چَنده مُو دِلُم اِخاسْتْ وا با بَهيگْ بُوي

 

دَستِتِ  مِنْ  دَسْتِ گُل ،    تَيْنا   بِبينُم

 

مَلْكِميتْ  كورْ با تياتْ ، هَرْجيك  نَبيني

 

تيرْ به گِرْ كِردي  زِ ايلْ ،بُردي  سِتينُم

 

 

"سعی شما"

بود آیا که دگر باره صفا بازآید

به تن سوته دلان برگ و نوا باز آید

بود آیا به کمند دل غمدیده ی ما

صید بگریخته ی مهر و وفا باز آید

سیل بدمست جهالت مگرش پرواییست

کاش دانایی در بند جفا باز آید

از صداقت نبود نام و نشانی کف دست

به دعا باز نگه داشته تا باز آید

دل بیچاره ما طاقت یک نیش نداشت

یارب از نیش دو صد مار بو آ باز آید

توسن بخت که رفتست پریشان از کف

می شود؟ رام به سر منزل ما  باز آید

دوش پنهان به من سوخته دل" محنت" گفت

آنچه گفتی همه از سعی شما باز آید

دُر مُو دِلُم واتِه بِگُو

تالِ حَرفاتِ  مَوُر  ،  دُر   مُو   دِلُم   واتِه  بِگُو

 

تَش  بِه  كار  ِ دل ِ پُر  ، دُر  مُو  دِلُم واتِه بِگُو

 

بِرچِ بِرچِ تََشِ حَرفات رَهِه خُونِه  وِ مُو بَست

 

غَمِ  شَوگار ِ مَخور  ،  دُر  مُو  دِلُم  واتِه  بِگُو

 

گُل  باوينِه  وُ ريواس   و  چَويلِ   كَدِه   كُه

 

بُردِنِه  بُو  زِ  تُو  دُر  ،  دُر مُو دِلُم واتِه بِگُو

 

هيج  مَنِه  لُو  سَرِ  لُو  تا كِه بِرُهمِه كُهِ غَم

 

هَمه حَرفات  گُل  سُر،  دُر مُو دِلُم واتِه بِگُو

 

چُو  نُو  وام  حَرفِ  بَهاري  زِ نَمِ دِل تُو  بِزَن

 

تا  ز ِبُوت  دِل  اُوه  پُر  دُر مُو دِلُم واتِه  بِگُو

 

بارِ   بي  دُ نگِيِه   تُو نِه   نَتَرُم   دي   بِكَشُم

 

نَه  گِمُونُم   بُوِ  بُر ، دُر  مُو  دِلُم   واتِه   بِگُو

 

کوگ مست

هر كِي كِه ري تُونِه دي دي شَو نداره

 

جُورِ  ماهي   مِنِه   اَو  هيچ  خَو نداره

 

چي  يَه  پازَن  لِر  اِخَردُم مِنِه  كُهسار

 

تَوِ   تُو   وَستِه  وِ  جُون  پام  رَو  نداره

 

گُفتُ  لُفطِ   مُو  نُو  تُو  سيري   نداره

 

گَرميِيِه     مِهر    تُونِه     اَفتَو    نَداره

 

چي  شِكالي  دِلِ  مُو  چي  بيد اِلَرسِه

 

كـي  اِگـو تيهات مِنِس بِر  نَو  نَداره

 

وِ   شو  مُو   هُمدُرُنگي   غير ِ  مَه  ني

 

كَس  خَوَر  زِ حالِ  دِل چي تَو   نداره

 

دَشتِ  لالي  دِلِ  تُو، مُو  كوگِ  مَستِت

 

پاكيه    قلبِ    تُونه     بَرفَو     نداره

 

 

پاييز پريشان

مي افتم و مي خيزم مي ميرم و مي مانم

 

پاييز     پريشانم    من    زاده ي    آبانم

 

فانوس حيات دل بشكست به سنگ حرف

 

طوفان   بلا   جانا  ؛  آواره   كند    جانم

 

در سا حل  انديشه  گم شد  صدف چشمم

 

با ريد    بهار   دل   ؛ تا   ديد    پريشانم

 

در جزرومدخاطرصد قوس وقزح رقصيد

 

آرامي  من  طي  شد    درياي   خروشانم

 

بر قامت  اشك  دل  دستي  نكشيد  انگشت

 

پاشيد   چو  فواره ؛  بر  سينه ي  سوزانم

 

دردي است ز بي مهري  سوسو زدن اختر

 

خورشيد  خبر  دارد   از   هجرت    پنهانم

 

چون نيست كسي محرم محنت نتوان زد دم

 

مي افتم و مي خيزم  مي ميرم  و مي مانم